Nieuw avontuur op drie wielen
Voor Margot betekent de duofiets van Fietsmaatjes Zeist veel meer dan alleen een gezellig uitstapje. Samen met haar goede vriend en oud-collega Robert-Jan trekt ze regelmatig de omgeving in. De ritten zorgen niet alleen voor beweging en een betere conditie, maar ook voor mooie gesprekken, onverwachte avonturen en vooral veel plezier. In dit persoonlijke verslag vertelt Margot hoe een toevallige ontmoeting leidde tot een waardevolle nieuwe ervaring op drie wielen.
Half april begon ik aan een nieuw avontuur: gemiddeld één keer per twee weken stap ik samen met een goede vriend en oud-collega op de duofiets van Fietsmaatjes Zeist.
De aftrap was op z’n zachtst gezegd bijzonder. In de apotheek werd ik bij binnenkomst vakkundig “gescand” door Marijke van Son, die mij met mijn rollator direct geschikt achtte voor een abonnement bij Fietsmaatjes. Een recruiter pur sang! Pas daarna viel het kwartje dat we elkaar kenden. We hadden elkaar ruim tien jaar niet gezien, terwijl we nota bene redelijk dicht bij elkaar wonen. Maar ja… je kent het wel: druk, druk, druk. Het weerzien was hartverwarmend en al snel spraken we af dat ik samen met haar man Robert-Jan – oud-collega én goede vriend – een eerste fietstocht zou maken.
Achteraf kan ik gerust zeggen: één van de beste beslissingen van de afgelopen tijd. Elke rit is een klein feestje. Lekker bewegen, de wind door je haren, onderweg de (wereld)problemen oplossen én herinneringen ophalen en maken.
Voor mij, als iemand met MS en de nodige mobiliteitsbeperkingen, is het bovendien een geweldige manier om mijn conditie op peil te houden en mijn heupen en knieën soepel te houden. In het begin hield ik het meefietsen niet zo lang vol, maar inmiddels merk ik dat mijn conditie met sprongen vooruitgaat. Dat voelt als pure winst.
En onderweg beleven we natuurlijk van alles. Zo besloten we deze week dat een voetpad vast ook wel voor een duofiets bedoeld zou zijn. Tenslotte denken bijna alle Nederlanders met een fiets dat de kortste route automatisch de juiste is… Totdat we een hardloopster tegenkwamen die luid vroeg waar zíj eigenlijk nog moest lopen. Het antwoord van mijn begeleider laat ik voor de goede vrede maar achterwege.
Nog mooier werd het toen we bij een hek met een slagboom én een smal loophek uitkwamen. Daar stond ineens de vraag centraal: hoe krijg je een duofiets daar doorheen? Dankzij de creativiteit en spierballen van Robert-Jan – terwijl ik gewoon bleef zitten – belandden fiets én passagier uiteindelijk veilig aan de andere kant. Opgelost!
De beloning volgde op het Sint Janskerkhof in Utrecht, waar we neerstreken voor een drankje op het terras. Wat is het heerlijk om weer op eigen (of eigenlijk: gezamenlijke) kracht een terrasje te kunnen pakken en gezellig tussen de mensen te zitten.
Sinds deze week zal ook mijn camera regelmatig meegaan. Ik ben een enthousiaste amateur-natuurfotograaf en tijdens onze tochten komen we op de mooiste plekjes waar je met de auto zó aan voorbij zou rijden.
Kortom: Fietsmaatjes brengt me niet alleen letterlijk in beweging, maar ook nieuwe energie, mooie gesprekken, onverwachte avonturen en vooral heel veel plezier.
Ik verheug me nu alweer op de volgende rit!
Margot Amoureus, een zeer tevreden en enthousiaste gast.
